نرماله کردن یکی از فرآیندهای پرکاربرد عملیات حرارتی است که بیشتر برای فولادها و برخی آلیاژهای آهنی بهکار میرود. در این فرآیند، قطعه تا دمایی بالاتر از محدوده بحرانی گرم میشود تا ساختار آن به آستنیت تبدیل گردد و سپس در هوای آزاد سرد میشود. تفاوت اصلی نرماله کردن با آنیل در سرعت سرد شدن است؛ در نرماله کردن قطعه سریعتر از آنیل سرد میشود و همین موضوع باعث شکلگیری ساختاری ریزتر و یکنواختتر میگردد.
نرماله کردن معمولاً زمانی استفاده میشود که قطعه پس از ریختهگری، آهنگری، نورد گرم یا جوشکاری، دارای ساختار نامنظم، دانهبندی درشت یا توزیع غیریکنواخت فازها باشد. این فرآیند میتواند دانهها را ریزتر کرده، خواص مکانیکی را بهبود دهد و قطعه را از نظر ریزساختاری برای مراحل بعدی آماده سازد. در بسیاری از فولادها، ساختار نهایی حاصل از نرماله کردن شامل پرلیت ریزتر و فریت یکنواختتر است که در مقایسه با ساختار آنیلشده، استحکام و سختی بیشتری دارد.
از نظر کاربردی، نرماله کردن یک انتخاب مناسب برای زمانی است که مهندس نیاز به تعادل میان استحکام، چقرمگی، سختی و قابلیت ماشینکاری داشته باشد. این فرآیند در تولید شفتها، چرخدندههای خام، قطعات ساختمانی فولادی، اجزای ریختگی و قطعات آهنگریشده بسیار رایج است. همچنین در برخی موارد، نرماله کردن بهعنوان یک عملیات مقدماتی پیش از سختکاری یا ماشینکاری دقیق انجام میشود تا خواص قطعه پایدارتر و یکنواختتر گردد. بهطور کلی، نرماله کردن نقشی مهم در بهبود کیفیت متالورژیکی و عملکرد مکانیکی قطعات فولادی ایفا میکند.