تمپر کردن یکی از مهم‌ترین عملیات‌های حرارتی تکمیلی است که معمولاً پس از سخت‌کاری انجام می‌شود. هنگامی که فولاد پس از کوئنچ به ساختار مارتنزیتی تبدیل می‌شود، سختی بسیار بالایی به دست می‌آورد؛ اما در کنار این مزیت، تردی زیاد و تنش‌های داخلی بالا نیز در آن ایجاد می‌شود. تمپر کردن برای اصلاح همین شرایط انجام می‌شود. در این فرآیند، قطعه سخت‌کاری‌شده تا دمایی کمتر از دمای بحرانی گرم شده، به‌مدت مشخصی در آن دما نگه داشته می‌شود و سپس سرد می‌گردد.

در طول تمپر، بخشی از تنش‌های پسماند آزاد می‌شود و مارتنزیت ناپایدار به ساختارهای متعادل‌تری تبدیل می‌شود. در نتیجه، قطعه مقداری از سختی خود را از دست می‌دهد، اما در عوض چقرمگی، مقاومت به ضربه و پایداری عملکردی آن افزایش می‌یابد. انتخاب دمای تمپر بسیار مهم است، زیرا دماهای پایین‌تر معمولاً سختی بیشتری حفظ می‌کنند، در حالی که دماهای بالاتر منجر به افزایش بیشتر چقرمگی می‌شوند. به بیان دیگر، تمپر کردن ابزار مهمی برای تنظیم دقیق خواص نهایی قطعه بر اساس نیاز کاربردی است.

این فرآیند در ابزارهای صنعتی، فنرها، قطعات خودرو، اجزای سازه‌ای و بسیاری از قطعاتی که باید هم سختی و هم مقاومت مکانیکی مناسبی داشته باشند، کاربرد فراوان دارد. در عمل، بدون تمپر کردن، بسیاری از قطعات سخت‌کاری‌شده برای استفاده صنعتی مناسب نخواهند بود، زیرا احتمال شکست ترد در آن‌ها زیاد است. بنابراین تمپر کردن را می‌توان فرآیندی دانست که سختی حاصل از سخت‌کاری را به یک ویژگی کاربردی و قابل اعتماد تبدیل می‌کند.