پیرسختی یا سخت‌شدن رسوبی یکی از فرآیندهای بسیار مهم در متالورژی آلیاژهای غیرآهنی و برخی فولادهای خاص است. این روش بر پایه ایجاد ذرات رسوبی بسیار ریز و پراکنده در زمینه فلز عمل می‌کند. این ذرات مانع حرکت نابجایی‌ها می‌شوند و در نتیجه، استحکام و سختی ماده افزایش می‌یابد. پیرسختی معمولاً در آلیاژهایی مانند آلومینیوم، منیزیم، مس، نیکل و برخی فولادهای زنگ‌نزن یا فولادهای مارجینگ مورد استفاده قرار می‌گیرد.

فرآیند پیرسختی اغلب در دو یا سه مرحله انجام می‌شود. ابتدا آلیاژ تا دمایی مشخص گرم می‌شود تا عناصر آلیاژی در زمینه حل شوند؛ این مرحله را عملیات محلولی می‌نامند. سپس قطعه به‌سرعت سرد می‌شود تا یک محلول جامد فوق‌اشباع ایجاد گردد. در مرحله بعد، قطعه برای مدت مشخصی در دمای محیط یا دمایی بالاتر نگه‌داری می‌شود تا رسوبات ریز به‌تدریج شکل بگیرند. اگر زمان یا دما بیش از مقدار بهینه باشد، رسوبات درشت می‌شوند و اثر تقویتی کاهش می‌یابد؛ این حالت را بیش‌پیرسازی می‌نامند.

اهمیت پیرسختی در این است که امکان دستیابی به نسبت بالای استحکام به وزن را فراهم می‌کند. به همین دلیل، این فرآیند در صنایع هوافضا، خودروسازی، تجهیزات نظامی، قطعات سبک‌وزن مهندسی و سازه‌های پیشرفته بسیار مورد توجه است. آلیاژهایی که تحت پیرسختی قرار می‌گیرند، می‌توانند در عین سبک بودن، استحکام مکانیکی بالایی داشته باشند. این مزیت باعث شده است پیرسختی به یکی از روش‌های کلیدی در طراحی و بهینه‌سازی مواد مهندسی مدرن تبدیل شود.